Ik heb meer zelfvertrouwen
Als Kimberley (21) terugdenkt aan haar schooltijd, voelt ze hoe alles langzaam veranderde. Diabetes op haar achtste, reuma op haar elfde — en pas nu beseft ze wat dat betekent voor haar toekomst. ‘Naar school gaan werd steeds moeilijker. Ik werd afhankelijk van organisaties. Mijn leven stond op z’n kop.’
Overweldigende regels
De stap naar MEE Dichtbij was een sprong in het onbekende. ‘Al die wetten, regels en formulieren… ik zag door de bomen het bos niet meer. Waar begin je? Wat moet je invullen? Ik overzag het niet.’ Een onafhankelijk cliëntondersteuner hielp haar stap voor stap. ‘Dat was zó fijn. Ze regelde praktische zaken, maar bood ook een luisterend oor.’
Ik voel me minder geremd. Er is weer ruimte om vooruit te kijken.
Herkenning vinden
Die luisterende houding maakte ruimte voor iets anders: herkenning. ‘Ze zag dat ik worstelde met mijn ziekte. Ik zag geen toekomst. Toen stelde ze voor om te praten met een ervaringsdeskundige.’
Dat werd Maaike. Het gesprek was warm en open. ‘Ze begreep me echt. Ze vertelde hoe zij met haar situatie omgaat. Dat gaf me hoop. Ik dacht: als zij het kan, dan kan ik het ook.’
Gezien en gehoord
Na dat gesprek kwam er beweging. Kimberley ging op zoek naar een online opleiding, vond een vakantiebaan en durft weer leuke dingen te doen met haar vrienden. ‘Ik voel me minder geremd. Er is weer ruimte om vooruit te kijken.’
Wat haar het meest raakte? ‘Dat ik echt gezien werd. Niet als iemand met een dossier, maar als mens. MEE stond naast me. Dankzij hen accepteer ik wie ik ben. En ik heb weer meer zelfvertrouwen.’
