Achter elke voordeur schuilt een verhaal. Dat van Marleen (48) speelde zich lange tijd grotendeels binnenshuis af. Ze voelde zich somber, had nauwelijks sociale contacten en kwam zelden buiten. Tot ze in contact kwam met cliëntondersteuner José van MEE. Dat werd het begin van een nieuwe richting.
Eindelijk gehoord
‘Goed luisteren is altijd het eerste wat ik doe bij een nieuwe ontmoeting,’ vertelt José. ‘Daar nemen we de tijd voor. Zo leg je de basis voor passende ondersteuning.’ Bij hun eerste gesprek zag José een vriendelijke vrouw, maar ook iemand die niet goed in haar vel zat.
Voor Marleen voelde het als een opluchting. ‘Ik had eindelijk het gevoel dat ik op het juiste adres was. Voor het eerst in twintig jaar werd ik gehoord. Bij andere instellingen moest ik mijn verhaal steeds opschrijven, maar dat lukte me niet. Ik wilde praten. En met José had ik meteen een klik.’
Een zwaar verleden
Marleens verhaal is niet licht. Ze trouwde jong, maar haar huwelijk was verstikkend. Sociale contacten waren verboden, ontwikkeling onmogelijk. Ze zorgde voor haar zoon, rouwde om een doodgeboren kind, en raakte door een bedrijfsongeval arbeidsongeschikt. Anderhalf jaar geleden werd ze geopereerd aan baarmoederkanker. ‘Ja, het is veel,’ zegt ze. ‘Ik heb geen familie. Eén goede vriendin woont in Rotterdam, maar daarheen reizen lukt me niet. Buiten mijn vertrouwde omgeving raak ik in paniek.’
Ik ben er nog niet, maar ga vaker de deur uit. Mijn zelfvertrouwen groeit.
Twee sporen
José bracht structuur aan. Tijdens een gesprek haalde ze een grote witte kaart tevoorschijn met een tienpuntenschaal. Marleen gaf haar leven een vijf. Ze had paniekaanvallen, voelde zich eenzaam en had weinig vertrouwen in zichzelf. Een IQ-test wees op een taalachterstand en moeilijk lerend vermogen. Maar José zag ook iets anders: ‘Marleen is praktisch, creatief en wil vooruit. Dat zijn sterke aanknopingspunten.’
Samen met stagiaire Lisa startten ze twee trajecten. Het eerste: psychiatrische dagbehandeling, waar Marleen binnenkort intensieve therapie volgt. ‘Ze heeft veel meegemaakt. Voor verwerking is specialistische begeleiding nodig,’ zegt José. ‘Ik heb geholpen om de intakes snel te regelen.’
Marleen: ‘Bij de intake vroegen ze of ik nog zin in het leven had. Natuurlijk heb ik dat! Ik wil gewoon van mijn probleem af. Ik zie overal blijdschap en dat wil ik ook.’
Weer naar buiten
Het tweede spoor richtte zich op taalvaardigheid en vrijwilligerswerk. Lisa zag haar opbloeien. ‘Ze nam initiatief, pakte de telefoon, ging weer naar buiten. Zelfs het contact met haar zoon verbeterde — dat regelde ze zelf.’
Marleen lacht: ‘Ik ben er nog niet, maar ik ga weer vaker de deur uit. Mijn zelfvertrouwen groeit. Ik heb vrijwilligerswerk gedaan bij een ouderensoos en hoop binnenkort aan de slag te kunnen in een snoezelruimte. Eerst de therapie afronden, dan maak ik nieuwe plannen.’
José vult haar aan: ‘Vrijwilligerswerk is belangrijk. Het brengt mensen onder de mensen. En dat maakt het leven mooier.’ Marleen knikt: ‘Als ik weer in de trein durf te stappen en naar mijn vriendin kan reizen, dan weet ik: het gaat echt weer goed met me.’
