Martin (56) is een goedlachse man die van aanpakken weet. Al vanaf zijn zeventiende runde hij zijn eigen horecazaak in Scheveningen. Maar in 2008 ging het mis. ‘Het begon met plotselinge blindheid, gelukkig tijdelijk. Kort daarna overleed mijn oma, die als een moeder voor me was. Dat gaf me veel verdriet en stress. Toen ging het hard bergafwaarts.’
Hij kreeg hevige pijnen. ‘Alsof er 24 uur per dag peuken op mijn lichaam werden uitgedrukt. Ze gaven me zelfs een morfinepomp. Maar daar word je ook niet fitter van.’
Niet willen opgeven
Het UWV wilde hem volledig afkeuren, maar Martin stribbelde tegen. ‘Ik moest en zou doorwerken. Uiteindelijk kwamen we tot een compromis: 30 procent afgekeurd, 70 procent zelf verdienen. Maar dat lukte niet. Ik kon echt niet werken, kwam onder het minimumloon en kon mijn huur niet meer betalen. Binnen de kortste keren stond ik voor de rechtbank. Mijn huisbaas wilde me uit huis zetten omdat ik drie maanden achterliep.’
MEE hielp me met praktische zaken, ze vonden zelfs sponsors om mijn zaak helpen te overleven. Maar ik kon ook mijn verhaal bij ze kwijt. En ik kan je vertellen: dat was minstens zo belangrijk.
Hulp en erkenning
Een maatschappelijk werker bracht hem in contact met MEE. ‘Zij deden twee dingen: ze hielpen met praktische zaken, zoals dingen regelen en achter de zaken aan. Ze vonden zelfs sponsors om me te helpen overleven. Maar ik kon ook mijn verhaal bij ze kwijt. En ik kan je vertellen: dat was minstens zo belangrijk.’ Die combinatie van hulp en erkenning gaf Martin weer ademruimte.
Ervaring delen
Zijn leven is niet meer te vergelijken met vroeger — lange avonden achter de bar, biertjes tappen. Maar één ding is gebleven: contact maken. ‘Praten met mensen, luisteren, verhalen delen. Dat doe ik nu als ervaringsdeskundige bij MEE.’ Hij gaat mee naar cliënten en deelt zijn verhaal. ‘Een professional heeft ervoor geleerd. Maar ik spreek uit ervaring. Ik weet hoe het voelt om in zo’n situatie te zitten. Herkenning is heel fijn.’
Ook binnen MEE draagt hij bij. ‘Ik zeg tegen medewerkers: stel je gerust open. Vertel dat je zelf ook iets hebt meegemaakt. Dat is vaak de opening om verder te praten.’
