Nicole (32) zat vast. Niet letterlijk, maar zo voelde het wel. Haar vertrouwen in mensen was weg, ze voelde zich tekortschieten en raakte steeds verder in een sociaal isolement. ‘Ik dacht dat ik altijd moest presteren,’ vertelt ze. ‘Terwijl ik chronische pijn heb en moeite met concentreren. Dat maakte het lastig om contact te maken. En na alles wat ik had meegemaakt, werd ik daar steeds terughoudender in.’
De eerste stap
Een gesprek met cliëntondersteuner Johanna van MEE bracht beweging. Johanna luisterde écht en nodigde Nicole uit voor iets nieuws: een wandelgroep in Soest. ‘Wandel je MEE’ was bedoeld voor mensen die, net als Nicole, moeite hebben met sociale contacten. ‘Samen wandelen, zonder druk. Dat werkte voor mij heel goed. Ik heb er zelfs vriendschappen aan overgehouden.’
Ik durf nu van alles. Dat was eerder echt ondenkbaar.
Nieuwe moed
Die vriendschappen ontstonden niet van de ene op de andere dag. ‘In de wandelgroep leer je elkaar rustig kennen. Bij iedere wandeling een beetje meer. Inmiddels voelt het heel vertrouwd.’ De wandelingen brachten meer dan alleen gezelschap. Ze gaven Nicole het zetje dat ze nodig had om nieuwe dingen te durven. ‘Het verschil met mijn leven van vroeger is echt groot. Ik durf nu van alles. Ik ben zelfs bezig met fotografie.’ Ze glimlacht. ‘Dat was eerder echt ondenkbaar.’
Hoop en vrijheid
Wat haar helpt, zijn de mensen om haar heen. ‘De mensen die ik via de wandelgroep heb leren kennen maken het makkelijker. Ik was altijd bang om iets te doen, om zelfstandig iets te ondernemen. Maar zij geven me nieuwe hoop. Als ik iets niet durf, spreken ze me moed in.’
Nicole kijkt nu anders naar zichzelf én haar toekomst. ‘Ik heb veel vrijheid teruggekregen. En dat voelt goed.’
